Büyük hayal kırıklıklarım var. Örneğin bilgiyle kendisini donatan insanlara karşı çok sık hissediyorum bunu. Bu insanlar kendi bilgilerine o kadar çok iman ediyorlar ki, kendi etraflarına bilgiden dogmatik bir zırh ördüklerini fark etmiyorlar bile. Oysa söz kendilerine verildiğinde, ilk eleştirdikleri dogmalar oluyor. Kendisi gibi düşünmeyenleri, yanlış bilgilenmiş, dar görüşlü, sığ, yobaz, dinsiz, onsuz, bunsuz vb. bir sürü sıfatla donatıyorlar da, bu sıfatlardan diktikleri şemsiyenin altında hiç ıslanmayacaklarına inanıyorlar. Bu muazzam dilemma ile bir ömür yaşıyorlar da, bir kez olsun fark etmiyorlar.
Bilgiden bir zırh ördükleri için kendilerine, yeni bir bilgiyi öğrenemiyorlar, okuyorlar ama hazmedemiyorlar. Alkışlıyorlar ama anlayamıyorlar. Oysa bilgi bir zırh değil, bilgi bir yol benim nezdimde. Bir duvar örmek için kullanırsan gecekondu inşa edebilirsin ancak. Her yeni bilgi eğreti bir tuğla gibi durur ördüğün duvarda. Yanlış bir metalden yapılmış eğreti bir zincir olur zırhta. Bir yol yapmak için kullanıyorsan bilgiyi, en azından arnavut kaldırımı olur elinde.
Arnavut kaldırımları iyidir. Hayatta hiçbir zaman dümdüz başarıya yürüyemeyeceğini anlatır insana. Başkaları kendi “gerçek” bilgilerinin onlara sağladığı korumalı duvarların ardında ölene dek pineklerken, düşe kalka da olsa yürüyen insanlar elde edecek başarıyı.
Bir dostumun da söylediği gibi “başarmak çok masraflı”
