On iki yaşındaydım. Televizyonda haberlerde Birleşmiş Milletlerin Srebrenitsa’yı güvenli bölge ilan ettiği haberi vardı. Çocuk safdilliği ile babama sormuştum “güvenli bölge ilan edince ne oluyor diye”. Babam da o şehirdeki insanları koruma altına alıyorlar diye cevap vermişti. Üzerinden çok zaman geçtikten sonra, Birleşmiş Milletler Kuvvetlerinin başındaki Hollandalı General ile daha geçen sene yakalanabilen Srebrenitsa Soykırımının baş sorumlularından Radko Mlatiç’in şehri teslim alırken sergiledikleri samimi görüntülerini görmüş ve Birleşmiş Milletler tarafından bir bölgenin güvenli bölge ilan edilmesinin ne demek olduğunu yıllar sonra anlamıştım.
Dedim ya on iki yaşındaydım, şimdi ise otuz yaşıma dayandım. Ancak hala anlayabilmiş değilim oradaki soykırımın sebebini. Silahsız, savunmasız insanların neşe ve keyif içerisinde öldürülmesini, kadınlara sırf Boşnak soyu bozulsun düşüncesiyle tecavüz edilerek, hamile kalanların doğum yapmaya zorlanmasını, küçücük çocukların büyük kurşunlarla, tanklarla, toplarla öldürülmesini anlayabilmiş değilim. Bu kadar nefret edilesi fiillere maruz kalanların Boşnak milleti gibi kibar ve zarif insanlardan müteşekkil bir topluluk olmasını, anlayamadığım gibi kabul edebilmiş de değilim.
Bense bekliyorum, Birleşmiş Milletler veya şimdiki muadili olan Kutsal Amerika Birleşik Devletleri ne zaman Suriye’de güvenli bölgeler ilan edip, Suriye şehirlerindeki insanları korumaya(!!!) alacaklar diye.



