Sıra Bize Geldiği Zaman

Sizi bilemem ama benim tahammül sınırlarımı zorlayan iki şey var. Birisi sorumsuzca davranış sergileyenler, diğeri ise ikiyüzlü değerlendirme yapan insanlar. Hele bazen ikisini birden yapabilenler oluyor ki o zaman işte başımdan aşağı kaynar sular dökülüyor. Bu konudaki en alıngan tepkimi, soykırım iddiaları ile geçen tartışmalarda etrafımdaki insanlara vermiştim. Gerçi onca zaman geçmesine rağmen hala da aynı düşüncelere sahibim. Ermeni Soykırımı iddialarına ilişkin onca tartışmanın yaşandığı zamanlarda, bir Allah’ın kulu çıkıp “Soykırım” hukuki bir kavramdır, hukuk platformlarında, mahkemelerde tartışılması gereken bir husustur dememişti. Dediyse de sesi çıkmamıştı.

Herkes Hrant Dink’in katledilişi üzerine “Hepimiz Ermeniyiz” diye ortaya çıkmıştı. Dürüst ve geçerli tepkileri içeren bu “Hepimiz Ermeniyiz” mitingleri ve yürüyüşleri, başka bir cenah tarafından kötüye kullanılırken bu tepkiyi verenler fark etmesine rağmen hiçbir şey yapmadılar. İşte bende burada yapılan ikiyüzlülüğe çok kızdım kendimce. Elbette bir gazeteciyi sadece görüşlerini beyan ettiği için hunharca öldürmek acınası, tepki verilesi, hatta sokaklara dökülesi bir durum. Ancak bu zamana kadar bu tepkiyi gözleri önünde yaşanmış onca katliama, cinayete ve gerçek soykırımlara karşı neden vermedi insanlar? İşte bu ikiyüzlülüktü beni kızdıran.

Bosna Hersek’te sistemli bir şekilde soykırıma tabi tutulan, 50.000’den fazla kadına, sırf Sırp çocukları doğursunlar ve Boşnak genleri yok olsun diye tecavüz edilen, Birleşmiş Milletler’in gıkını bile çıkarmadan izlediği Boşnak Soykırımında neden “Hepimiz Boşnak” olamadık. Ya da halen fiili işgal altında bulunan Dağlık Karabağ topraklarında Hocalı’da yapılan soykırım da niye “Hepimiz Azeri” değildik. Doğu Türkistan’da hala Uygur Türk’leri katlediliyor, zulme, baskıya uğruyor. Niye kimse “Uygur” değil. Yeryüzünde şu anki siyasi gündemi aşırı derecede meşgul eden “Zorlama Soykırımlar” dışında kalan tüm soykırımlara tepkisiz kalan ahaliye benim kızgınlığım. Ya da etrafında son 20 yılda sadece bildikleri ve söyledikleri için birilerine rahatsızlık veren ve öldürülen düşünce adamları, gazeteciler, akademisyenler için sesini çıkartmayı kendisine zulüm gören insanlara kızgınlığım.

Hâlâ da kızgınım çünkü son 12 senedir, Sırbistan, Gürcistan, Ukrayna, Lübnan, Libya, Mısır, Tunus ve Orta Doğuda sistemli bir şekilde ulusların yapıları, ülkelerin toprak bütünlüğü, istikrarları, inançları ve kaderleriyle yoğun bir şekilde oynanıyor. Aslında bizi çok yakından ilgilendiren şeyler olmasına karşın hiç umurumuzda değilmiş gibi davranıyorlar, hatta bu bölünmeye parçalanmaya açıktan destek veriyorlar. Diktatör liderler devriliyor evet güzel, ancak yerine kaostan başka bir düzen gelmiyor Arap Baharının yaşandığı ülkelere. Turuncu devrimler yaşanan ülkeler bölünmenin eşiğinde, Gürcistan bölündü bile. Ukrayna’da yönetimin değişmesinin ülkenin zaten olmayan refahını daha da kötü hale getirdiği anlatılıyor ve bütün bunlara rağmen hasbelkader Irak’ta bizi de dahil etmeye çalıştıkları girdaptan kurtulmuşken, yanı başımızda parçalanan devletlere seyirci kalmaktan başka bir politika geliştirilemiyor.

Birileri Suriye’de ülkenin üniter yapısını yok etme çabası içerisindeyken, ülke demokrasi ve özgürlük adı altında terörize ediliyorken ve sanki bizler terörden hiç nasip almamış insanlarmışız gibi davranılırken, bu terör yaratanların özgürlük mücadelesi verdiğini söylüyoruz. Sonra da Avrupalı devletler PKK terör örgütü için özgürlük mücadelesi veriyor dendiğinde el altından bu örgütü desteklediğinde de ayaklanıyoruz. İşte bu ikiyüzlülüğe kızıyorum. Suriye zamanında terör örgütüne el altından destek vermiştir, Irak’ta hakeza öyledir, dolayısıyla yapılanlar normaldir, falandır, filandır, bunların hiçbirisi geçerli bahane değil. Çünkü bugün Suriye’deki teröristleri özgürlük savaşçısı olarak niteleyip, komşusu olan devletin paramparça olmasına yardım eden, hadi en kötü ihtimalle seyirci kalan bir ülkenin kendi ulus ve toprak bütünlüğünü koruması garanti değildir.

Bundan 10 sene önce, sırasıyla önce Suriye, sonra İran’a “özgürlük ve demokrasi” getireceğini iddia eden Amerikan yönetiminin manifestosunda ki tek değişiklik Oğul Busht’un yerine A.B.D’nin ilk zenci başkanının gelmesinden başka bir şey değildir. Söz konusu Orta Doğudaki petrol ve kaynaklara sahip olmak olduğunda, Cumhuriyetçiler ve Demokratlar arasında nasıl bir fark bekliyor insanlar bilmiyorum. Ancak görünüyor işte, sıra Suriye’ye gelmiş bile. Bize ne zaman sıra gelir o da muammadan ibaret.

Bakalım sıra bize geldiğinde “hepimiz ne olacağız?”

En Çok Okunanlar

Diğer Başlıklar

Önceki İçerik
Sonraki İçerik

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz